هنوز صدای نفس هایت را حس میکنم

کنار گوشم

آرام و

آرامش بخش

ای کاش که تکرار شود این دم و باز

مهر که می آید

گیسوانت را در باد پاییزی رها کن

تا باد شمیم زلف زیبایت را برایم بیاورد

پاییز می تواند آغازی دوباره باشد

برای با تو بودن

برای با تو ماندن

وبرای با تو .......

بانو.

پاییز

شاعرترین فصل هاست .

اگر تو هم باشی .

امانت می بری

بردار

همین یک تکه از دل

مانده درجانم

بنویس برایم

از روزهایی که دلت دلتنگ من بود

و

روزهایت می گذشت به تکرار تکرار وتکرار

مثل همیشه

آماده ی شنیدنم

پس بخوان برایم

بخوان

شده؟!

شده شب تابه سحر ابربهاری باشی؟

شده هرلحظه زدل درپی کاری باشی؟

تافراموش کنی نقطه پایانی خویش

درتب حادثه ای بهر قراری باشی

شده شب را زغمی لب به سخن وانکنی؟

تاسحربغض کنی درغم یاری باشی؟

روبه آیینه شوی داد چودیوانه کشی

نقش خودبینی وازخودچوفراری باشی

شده چون شاعرشعری پی یک حس غریب

درخم کوچه گرفتار نگاری باشی؟

.پ.ن.

دلت که گرفت برایم بنویس

هوای گرم افکار

زمین داغ خیالم را به آتش می کشاند

تا مرا اسیر سرابی کند دلگیر وغمگین

جاده هایی که به تو ختم میشود پراز بیابان ومرغزاری

خشک شده از آفتابی ست که ازمن دریغ کرده ای

دل به بیابان زده وبا لبان خشک تو را

میخوانم

ای کاش پایان این بیابان خشک

ایستاده باشی

ومرا

به مهمانی آغوشت دعوت کنی .

عیدت مبارک .

ساعت یک وبیست و دو دقیقه ودو ثانیه

بی تو درتاریکی شب

هم صحبت با یاد تو می شوم

وخاطرات باتو بودن را دوباره مرور میکنم

لحظاتی ناب

زیبا

وگاهی درد آور

آنقدر سرگرم شنیدن حرف هایت میشوم که

زمان ،این کودک بازیگوش لحظه ای جای خودش نمی نشیندو

بالاوپایین می پرد تا خورشید را بیدار کند

ومرا به دیدن صبحی دیگر

بدون تو

و

بدون حضور تو

مجبور کند.

ساعت یک بیست ودو دقیقه و چهار ثانیه

ومن بیاد تو

تا وقتی چشمت به خورشید می افتد

وبا یاد دوستی برلبت لبخندی جای میگیرد

برای شروع دوباره هیچ وقت دیر نیست

هیچ وقت

دیر نیست

حتی برای رودخانه ای که طغیان نموده است

انگار همین دیروز بود

دختری لای واژه های دروغین دوستت دارم

گم شده بود

سرگردان

نا آرام

بی قرار

وانگار امروز بود

که گذشت دخترک ازواژه های باهم بودن

وباز هم

سرگردان

نا آرام

و بی قرار

سکوت میکنم

به احترام روزهایی که شب را تا صبح

با یادت گذرانده ام

وفقط برای تو مینویسم

وسکوت خواهم کرد در جواب

تمام واژه های تلخ وشیرینت .

زمان کار خودش را می کند

فقط می گذرد

بی آنکه بداند با گذشتن ش

چه ها که نمی کند.

قدم به کوچه های افکار که می گذارم

زمان دست خوش فراموشی میشود انگارتیک وتاک ساعت

دیواری اتاق زبان میبندد وباد آرام درکنار گوشم موسیقی

زیبای روزهای با تو بودن را برایم زمزمه میکند.

هنوز صدای خنده های کوتاه وآرامت چون گوشواره ای بر

لاله های گوشم آویزان است و

هنوز خورشید از پشت کوه می آید

اما لباس تجمل به تن دارد

ومن

هنوز بیاد تو

برای تو مینویسم

از روزهایی که تکرار شاید

نشود.

هنوز جای پای خاطراتت

روی سنگ فرش کوچه های بی عبور قلبم به جا مانده

است

ومن تنها عابر این کوچه ام

که هر روز این کوچه را هزاران بار

بالا وپایین می کنم

تا

دوباره خاطره ای یاد آور

روزهای با تو بودنم شود.

منتظرم

حتی در انتظار دست خطی کوتاه

در

حد سلام

از تو .

ساز سخن:

درد دارد

بغض هایی که از سر دلتنگی

گلویم را میفشارد

و

آرام بارانی می کند

هوای کوچه های

بی تو بودن را

چه سخت می گذرد

واژهایم تنهایند ودرپی آوای تو هستند.

بیا دوباره دمی

برای من کمی بخوان.

دنیا کارخودش را می کند ودل کارخودش را

دل وقتی تنگ می شود

بهانه می گیرد

آرام ندارد

بی قرار است

وگاهی درگوشه ی دنجی به مرور خاطراتش می پردازد .

لبخند کوچکی که برتابلوی صورتش نقش می بندد

دمی بعد با آهی بلند درمیان بغض های گلو گم می شود

وتنها یک آه می ماند وافسوس زمانی که گذشت.

کاش می شد دوباره با تو بودن را احساس کرد نه در واژه

این بار

درکنار تو .......

زندگی جریان دارد

درست مثل روخانه ای آرام که گاهی دررقص

اندام زمین سرعتش بالا وپایین می شود

وگاهی راکت می ماندبه جایی برای مرداب شدن.

بی تو ودرسکوت تو

همان رودخانه ایم که از جریان ایستاده

ودرحال مرداب شدن است.

میشود جمعه ها را شادبود

غروب جمعه را دید ولذت برد

دلگیر نبود

اما

فقط باتو

اینها معنای خودشان را خواهد داشت.

سلام

خواهم نوشت برای کسی که می گفت

تو برایم هیچ ننوشتی و

واژه هایت برای دیگری بود .

در قُطب شمال گُرگ ها را اینگونه شکار میکنند، روی تیغه ای بُرَنده مقداری خون میریزند و آن را در قالب یخی قرار داده و در طبیعت رها میکنند. گرگ آن را می بیند و به طمع خون لیس میزند. یخ روی تیغه کم کم آب می شود و تیغه ی تیز، زبان سرد و بی حس شده ی گُرگ را می بُرد. گٌرگ خون بیشتری را می بیند. و به تَصّور و خیال اینکه شکار و طعمه خوبی پیدا کرده. بیشتر و بیشتر لیس میزند. اما نمیداند یا نمیخواهد بداند که با آن حرص وصف ناشدنی و شهوت سیری ناپذیر ،دارد خون خودش را می خورد، آنقدر ازآن گُرگ زبان بسته خون میرود تا بدست خودش کشته می شود، نه گلوله ای شلیک میشود و نه حتی نیزه

می دانم

می آیی و میخوانیم

درست مثل روزگار قدیم

اما این بار آرام می آیی و آرام می روی

وباز هم خواهی آمد وخواهی رفت

من به شوق این آمدن و رفتن های آرامت

باز هم خواهم نوشت چون می دانم که تو

می خوانیم.

اشک هایم را لابه لای واژ های دلتنگیم پنهان کردم تا بغض هایم را فرو نشانم بر گلویی که فریاد میزند این فاصله ها را . یک روز دیگر پنج شنبه ویک سکوت مرگ بار دیگر، سکوتی ازحضور تو وآرام گذر کردن تو از لابه لای واژه های باران خورده من. می دانم دلتنگیت روزی دهانت را باز خواهد کرد تا فریادهای مانده برسینه ات ویران کندتمام شهر را ومن چون بم به انتظار این ویرانیم شاید بار دلت باز سبک تر بشود. ویرانم کن درهجوم واژه های غریبانه ات.